Onze eerste indruk: Zweden ademt anders

Vanaf de eerste kilometers langs het Vänernmeer voel je het: Zweden vertraagt.
We fietsen langs groene velden en stille landwegen, terwijl het meer telkens weer opduikt — zo uitgestrekt dat het bijna op zee lijkt.

“Het voelt alsof je langs een kustlijn rijdt,” zegt Pascal.
“Maar dan met de geur van bos in plaats van zout.”

In en rond Lidköping, Mariestad en Kinnekulle leren we het Zweedse ritme kennen: rustig, vriendelijk en zonder haast. Dit zijn plekken waar fietsen vanzelf gaat — en waar ademen bijna een activiteit op zich wordt.

Dan volgt het absolute hoogtepunt: het Göta-kanaal.

Autovrije gravelpaden, krakende bruggetjes, zacht klaterende sluizen en overal dat iconische blauwe lint door het landschap. We fietsen langs de Hajstorp-sluizen, via Tåtorp richting het Vätternmeer: helder, stil en indrukwekkend groot.

“Dit is het soort stilte dat je zelden vindt,” noteert Jan ’s avonds.
“Hier zakt je hartslag vanzelf.”

Zweden vraagt geen aandacht. Het geeft rust.
En precies daarom wil je hier blijven fietsen.

Söderköping, Mem & de Oostzee – een betoverende finale

Hoe dichter we bij de Oostzee komen, hoe subtieler het landschap verandert.
Het water wordt breder, het licht zachter en de horizon steeds opener.

Söderköping voelt als een filmdecor: houten huisjes, smalle straatjes en pleintjes waar het leven traag voorbijglijdt. Van daaruit fietsen we naar Mem, het officiële eindpunt van het Göta-kanaal, een bijzondere plek waar het kanaal letterlijk overgaat in zee.

Een kleine gedenksteen langs de kant.
En vooral: veel ruimte. Veel adem.

Stockholm of nóg een keer trappen?

Na aankomst in Norrköping krijgen we de keuze:
Stockholm verkennen of nog één keer stevig doorfietsen.

Zoals je kunt raden, is de beslissing snel gemaakt.
“Wij kozen uiteraard voor de extra kilometers,” lacht Pascal.

Al moet gezegd: Stockholm in mei, met lange dagen en zacht licht, is absoluut de moeite. Tijdens de reis, hebben jullie zelf de keuze.